#گل-رز

وقتی کاغذ و قلمی را پیش رویم می گذارند...

لال می شوم و با مردمکهای سیاهم به دستانم خیره می شوم...

شاید چیزی یادشان بیاید...

من مزه تمام تجربه های تلخ و شیرین را چشیده ام...

فقط مانده یک تجربه آن هم لمس دستان تو...

دستانی پر از رمز و راز نهفته همچون بال پروانه...

این روز ها...

دستانم بیش تر از چشمانم تقاص پس می دهند...

تقاص دوری...

هرکنشی واکنشی دارد...

من ماشه را کشیدم و لکه های خون تا ابد بر روی دستانم ماندند...

لکه های ابدی...

من با این دست خونی چه کنم؟

این دستان دیگر خریدارندارند...

حتی ارزش یک نگاه...

داستان زندگیم هم بر روی دستانم حک شده...

و چشمانم دیگر تاب ندارند...

و باز دل سوزانه قطرات آبی را به دستانم هدیه می دهند...

تا شاید جوهر پخش شود و همه چی محو شود...

اما این کافی نیست...

مهربانی های شما دیگر کافی نیست...

خدا نیز مهربانیش را از من دریغ کرده...

قلم را می شکنم و قسمت تیزش...

مرا به فکر فرو می برد...

چه بهتر رنگی تازه وارد زندگی تیره ام می شود...

قرمز...

قرمزی مطلق ...

که همچون لکه های خون پا برجان...

رنگی جذاب در عین حال کشنده...

طعمی تلخ در عین حال نتیجه اش شیرین...

مرا به خانه اولم می برد...

قبرم..

قبرم دیگر سالهاست که خشک مانده...

خبری هم از گل های قرمز پر پر شده هم...

نیست...

S0wny~